Zaczął od prośby
“A była tam studnia Jakuba. Jezus więc, zmęczony drogą, usiadł sobie na studni. A było około godziny szóstej. I przyszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus powiedział do niej: Daj mi pić. Jego uczniowie bowiem poszli do miasta, aby nakupić żywności. Wtedy Samarytanka powiedziała do niego: Jakże ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o coś do picia? Gdyż Żydzi nie obcują z Samarytanami. Jezus jej odpowiedział: Gdybyś znała ten dar Boży i wiedziała, kim jest ten, który ci mówi: Daj mi pić, ty prosiłabyś go, a dałby ci wody żywej.”
— Jana 4,6-10 (UBG)
Samarytanie uznawali za Pismo tylko pięć ksiąg Mojżesza, bez proroków. Mieli własną świątynię na górze Gerizim, a nie w Jerozolimie. Judejczycy zburzyli ją ponad sto lat przed tą rozmową. Mimo tego sporu obie strony wywodziły się od tego samego Jakuba. Księgi Mojżesza nie wspominają, żeby kopał on tam studnię; mówią o kupionym pod Sychem polu. Studnia była głęboka, a przybysz z Judei nie miał czym zaczerpnąć. Dzban miała ona, bo po to przyszła. „Wody żywej” w zwykłej mowie znaczyło: bieżącej, ze źródła, a nie stojącej w cysternie. Dlatego ona najpierw rozumie te słowa dosłownie i pyta o głębokość. Gdy uczniowie wrócili, zdziwiło ich to, że w ogóle rozmawia z kobietą. O jej życiu mowa jest dopiero dalej, kiedy rozmowa już się toczy. Bóg zaczyna od prośby, nie od wyroku.
Trudniej jest kogoś o coś poprosić, niż wyrobić sobie o nim zdanie. Kiedy prosisz, druga osoba od razu widzi, że czegoś ci brakuje. Łatwiej więc trzymać dystans i nie odzywać się pierwszy. Może jest ktoś w pracy, z kim wymieniasz tylko dzień dobry. A może sąsiad, o którym wiesz sporo, choć nigdy z nim nie rozmawiałeś. A może ktoś z rodziny, do kogo nie dzwonisz, bo nie masz do niego sprawy. Jezus odezwał się pierwszy i zaczął od prośby, a nie od tego, co wiedział.
Poproś kogoś spoza swojego kręgu
- 1Wybierz dziś jedną osobę spoza swojego kręgu, od której dzieli cię wiek, pochodzenie albo poglądy, i poproś ją o drobiazg, którego naprawdę potrzebujesz: o radę, o przepis, o pomoc na pięć minut.
- 2Gdy dziś nikogo takiego nie spotkasz, zadzwoń albo napisz do osoby, z którą rozmawiasz najrzadziej, i poproś ją o jedną konkretną rzecz.
Boże, trudno mi kogokolwiek o cokolwiek prosić. Wolę poradzić sobie bez nikogo albo z góry założyć, że nic z tego nie będzie. Twój Syn odezwał się pierwszy i zaczął od prośby, a nie od wyroku. Daj mi dzisiaj odwagę odezwać się do kogoś, kogo omijam. Nie wiem, jak ta osoba zareaguje, ale chcę spróbować. Amen.
Poproszę dziś o drobną przysługę kogoś spoza mojego kręgu.
Dlaczego Żydzi i Samarytanie byli sobie tak niechętni?
Samarytanie uznawali za Pismo tylko pięć ksiąg Mojżesza i mieli własną świątynię na górze Gerizim, a nie w Jerozolimie. Judejczycy zburzyli tę świątynię ponad sto lat przed tą rozmową. Mimo całego sporu obie strony powoływały się na tego samego przodka, Jakuba.
Co znaczyło wtedy określenie woda żywa?
W codziennym języku była to woda bieżąca, ze źródła, a nie stojąca w cysternie. Dlatego kobieta rozumie te słowa najpierw dosłownie i pyta, skąd on tę wodę weźmie. Przyszła z dzbanem, bo bez naczynia nikt nie nabrałby stamtąd wody.
Czy wiadomo, która to była godzina?
W tekście stoi ostrożne „około godziny szóstej”. Liczone od wschodu słońca wypadałoby południe, ale część badaczy uważa, że Jan podaje godziny po rzymsku, od północy, co dałoby ranek. Pewne jest tylko tyle, że był zmęczony drogą, a uczniowie poszli po żywność.