Zobacz, co jest we mnie
“Przeniknij mnie, Boże, i poznaj moje serce; wypróbuj mnie i poznaj moje myśli; I zobacz, czy jest we mnie droga nieprawości, a prowadź mnie drogą wieczną.”
— Psalm 139,23-24 (UBG)
Cały ten długi śpiew opowiada, że Bóg zna każdy krok człowieka, a nawet jego słowo, zanim padnie. Tuż przed tym zakończeniem autor wybucha gniewem: chciałby, żeby Bóg zabił niegodziwych, i mówi, że nienawidzi ich pełną nienawiścią. Dopiero po tych słowach prosi, żeby Bóg sprawdził jego samego. Czasownik oddany jako wypróbuj to słowo z pracy złotnika, który bada metal w ogniu. Słowo myśli oznacza tu raczej myśli niespokojne, kłębiące się, i poza tym miejscem w Biblii pojawia się tylko raz. Droga nieprawości to w hebrajskim coś bliższego drodze bólu albo bożka, czyli życie, które rani. Kto tak się modli, nie zakłada, że sam wie o sobie wszystko. Lepiej, żeby to Bóg zajrzał w twoje serce, bo On patrzy i prowadzi dalej, a nie tylko wystawia ocenę.
Człowiek potrafi przejść przez cały dzień i nie zadać sobie ani jednego pytania. Budzik, praca albo dzieci, obiad, telefon, ekran, sen. Wieczorem zostaje zmęczenie i lekkie poczucie, że coś było nie tak, tylko nie wiadomo co. Może w czyimś zdaniu, może w twoim tonie, może w czymś, czego nie zrobiłeś. Rano wstajesz i wszystko toczy się dalej. W tym tekście nikt nie robi sam rachunku sumienia, tylko prosi, żeby Bóg na niego spojrzał. Pięć minut wieczorem może ci pokazać więcej niż długie postanowienia.
Dwa pytania przed snem
- 1Wieczorem, kiedy już leżysz albo siedzisz w ciszy, przejdź w myślach przez dzisiejszy dzień od rana. Zapytaj Boga o dwie rzeczy: co dziś nie dawało mi spokoju? Kogo dziś zraniłem? Nie analizuj tego długo. Powiedz: zobacz, co jest we mnie, i prowadź mnie jutro.
- 2Gdy zasypiasz za szybko, zrób to w dzień, w drodze albo przy zmywaniu, na tym, co już minęło.
Boże, przeniknij mnie, bo sam siebie nie znam tak dobrze, jak myślę. Zobacz moje niespokojne myśli i to, co rani innych. Nie chcę tego przed Tobą chować. Weź mnie jutro na swoją drogę. Amen.
Wieczorem przechodzę z Bogiem przez cały dzień i mówię: zobacz, co jest we mnie.
Skąd ten nagły zwrot na końcu?
Tuż wcześniej autor wybucha gniewem na niegodziwych. Dopiero potem prosi, żeby Bóg sprawdził jego samego. Kolejność wiele mówi: może i tam, gdzie jestem pewny swojej racji, coś jest nie tak.
Czym jest przegląd dnia?
To stara praktyka modlitwy, znana szczególnie z tradycji świętego Ignacego Loyoli. Polega na krótkim przejściu przez dzień z Bogiem.
Czy to nie prowadzi do ciągłego poczucia winy?
Nie powinno. Modlitwa kończy się prośbą o prowadzenie. Jeśli przychodzi tylko oskarżanie siebie, skróć to do jednej rzeczy i oddaj ją Bogu.