Nie mogę w tym chodzić
“I Saul ubrał Dawida w swoją zbroję, włożył mu na głowę spiżowy hełm i ubrał go w pancerz. Dawid przypasał też jego miecz do swojej zbroi i próbował chodzić, bo nigdy wcześniej tego nie nosił. Wtedy Dawid powiedział do Saula: Nie mogę w tym chodzić, bo nie przywykłem do tego. I Dawid zdjął to z siebie. Potem wziął do ręki swój kij i wybrał sobie pięć gładkich kamieni z potoku, i włożył je do torby pasterskiej, którą miał przy sobie, i z procą w ręku przybliżył się do Filistyna.”
— 1 Samuela 17,38-40 (UBG)
Saul był wyższy od wszystkich w Izraelu o głowę, więc jego zbroja mogła wisieć na młodym pasterzu jak cudze ubranie. Wypożyczenie królewskiego pancerza było ogromnym zaszczytem, bo w tamtym kraju żelazo i dobry spiż mało kto miał. Sam Goliat nosił pancerz ważący blisko sześćdziesiąt kilogramów, więc Saul rozumował po ludzku: na zbroję odpowiada się zbroją. Dawid ją przymierzył i uczciwie powiedział, że nie przywykł. Proca nie była zabawką. Księga Sędziów wspomina oddział procarzy z Beniamina, którzy trafiali w cel co do włosa, a kamienie do takiej broni miały rozmiar sporej śliwki albo większy. Kij, torba i proca to zwykły sprzęt pasterza, który wcześniej bronił owiec przed lwem i niedźwiedziem. Bóg posługuje się tym, czego cię już nauczył, a nie cudzą zbroją.
Nie każda dobra rada na ciebie pasuje. Ktoś ci mówi, jaką masz być matką, jak rozmawiać z klientem, jak się modlić, jak długo przeżywać żałobę, jak powinien wyglądać dobry chrześcijanin. Zakładasz to na siebie, bo ten ktoś ma stanowisko, doświadczenie albo po prostu głośniej mówi. Chodzisz w tym cały dzień i ledwo się ruszasz. Tamten chłopak zrobił w królewskiej zbroi kilka kroków i powiedział: nie mogę w tym chodzić. Nie przestał przez to iść naprzeciw problemu. Poszedł w imię Pana, z tym, co umiał.
Zdejmij cudzą zbroję
- 1Znajdź coś, co robisz tylko dlatego, że tak wypada albo tak robi ktoś inny: ton głosu w pracy, sposób modlitwy, wychowywanie dzieci według cudzego poradnika, odpowiadanie na każdą wiadomość od razu. Zdejmij to dziś i zrób tę jedną rzecz po swojemu, tak jak naprawdę umiesz.
Boże, często noszę to, co inni na mnie założyli, bo boję się, że samo moje nie wystarczy. Pokaż mi, co jest cudze. Dziękuję Ci za to, czego już mnie nauczyłeś, nawet jeśli wygląda jak kij i proca. Bądź ze mną, kiedy pójdę z tym, co mam. Amen.
Zdejmuję dziś cudzą zbroję i idę z tym, co naprawdę umiem.
Czy proca to nie była dziecięca zabawka?
Nie. Księga Sędziów wspomina oddział procarzy z Beniamina, którzy trafiali w cel co do włosa. Była to prawdziwa broń, a pasterz Dawid umiał się nią posługiwać.
Dlaczego Saul dał mu swoją zbroję?
Bo rozumował po ludzku: Goliat miał pancerz ważący blisko sześćdziesiąt kilogramów, więc na zbroję odpowiada się zbroją. Było to też wielkie wyróżnienie, bo dobrej broni w Izraelu było mało.
Czy to znaczy, że nie mam słuchać rad?
Nie. Dawid zbroję przymierzył, zanim ją zdjął. Rad warto słuchać, ale nie musisz nosić na sobie czegoś, w czym nie możesz chodzić.