Naucz nas się modlić
“A gdy przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, jeden z jego uczniów powiedział do niego: Panie, naucz nas się modlić, tak jak i Jan nauczył swoich uczniów. I powiedział do nich: Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech będzie uświęcone twoje imię. Niech przyjdzie twoje królestwo. Niech się dzieje twoja wola na ziemi, tak jak w niebie. Dawaj nam każdego dnia naszego powszedniego chleba. Przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto przeciwko nam zawinił. I nie wystawiaj nas na pokusę, ale wybaw nas od złego.”
— Łukasza 11,1-4 (UBG)
Grupy religijne tamtych czasów mogły mieć własną krótką modlitwę, która je wyróżniała, a Jan Chrzciciel dał taką swoim uczniom. Prośba ucznia pada dopiero wtedy, gdy zobaczył Jezusa na modlitwie i poczekał, aż skończy. W najstarszych rękopisach wersja Łukasza jest krótsza od tej u Mateusza, którą Polacy znają na pamięć, a UBG podaje tu dłuższy tekst z późniejszych rękopisów. Pierwsze słowo w języku Jezusa brzmiało najpewniej Abba, tak zwracał się syn do ojca, także dorosły. Pobożni Żydzi z szacunku unikali wymawiania imienia Boga. Ta prośba wyrasta z tej samej czci i przypomina żydowską modlitwę Kadisz: żeby Bóg sprawił, by Jego imię było uznane za święte. Greckie słowo oddane jako powszedni jest tak rzadkie, że poza tą modlitwą prawie go nie znamy i do dziś nie wiadomo dokładnie, co znaczy: na dziś, na jutro albo konieczny do życia. Z przebaczeniem jest podobnie jak z chlebem: prosi się o nie stale, a nie raz na całe życie. Ta modlitwa nie wymaga pięknych słów, tylko szczerości.
Wolno ci nie umieć się modlić. Ci, którzy dzień w dzień chodzili z Jezusem, też musieli o to poprosić. Modlitwy z dzieciństwa lecą same: zaczynasz przy łóżku, kończysz myślą o jutrzejszym dniu i nie wiesz, co właściwie powiedziałeś. Albo nie ma ich wcale, bo nie wiesz, co mówić i czy ktoś słucha. Tymczasem ta jedna modlitwa składa się z kilku krótkich próśb. Mówi o chlebie, o przebaczeniu i o tym, co cię kusi, czyli o sprawach, które masz na dziś. Można ją powiedzieć tak wolno, żeby przy każdej prośbie pomyśleć o czymś konkretnym.
Tak wolno, jak potrafisz
- 1Odmów dziś raz Ojcze nasz tak wolno, jak potrafisz, siedząc albo idąc, nie w biegu. Po każdej prośbie zatrzymaj się i wstaw konkret: czyj chleb, komu przebaczasz, co dziś cię kusi. Daj sobie na to co najmniej pięć minut.
- 2Gdy słowo Ojciec jest dla ciebie trudne przez twojego własnego ojca, powiedz to Bogu na początku, a potem zacznij od drugiego zdania. Jeśli i to nie idzie, powiedz tylko: Panie, naucz mnie.
Ojcze, często mówię te słowa, nie myśląc o nich. Dziś chcę je powiedzieć naprawdę. Daj mi to, co potrzebne na dziś. Przebacz mi to, o czym wiesz, i pomóż mi przebaczyć temu, o kim myślę. Nie pozwól mi wejść w to, co mnie ciągnie w dół. Amen.
Modlę się dziś słowami Jezusa, jedna prośba po drugiej, bez pośpiechu.
Czym wersja Łukasza różni się od tej u Mateusza?
Wersja znana z kościoła pochodzi głównie od Mateusza. W najstarszych rękopisach Łukasz ma mniej próśb, a późniejsi kopiści uzupełnili go według Mateusza i taki tekst podaje UBG.
Co znaczy powszedni chleb?
Greckie słowo jest tak rzadkie, że poza tą modlitwą prawie go nie znamy. Może znaczyć chleb na dziś, na jutro albo konieczny do życia. W każdym z tych znaczeń jest to prośba o to, co potrzebne teraz, a nie o zapas.
Co jeśli słowo Ojciec kojarzy mi się źle?
Powiedz to Bogu na początku modlitwy, wprost. Potem możesz zacząć od następnego zdania. Jezus użył tego słowa o Bogu, a nie o twoim ojcu.