Zapłakał, choć wiedział

“Kiedy Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy z nią przyszli, rozrzewnił się w duchu i zasmucił się. I zapytał: Gdzie go położyliście? Odpowiedzieli mu: Panie, chodź i zobacz. I Jezus zapłakał. Wtedy Żydzi powiedzieli: Patrzcie, jak go miłował.”

— Jana 11,33-36 (UBG)

Betania leżała około trzech kilometrów od Jerozolimy, dlatego do sióstr zeszło się tylu ludzi. Zmarłego chowano tam tego samego dnia, a potem przez siedem dni dom pozostawał otwarty dla odwiedzających. Łazarz leżał w grobie już czwarty dzień, kiedy Jezus doszedł na miejsce. Obie siostry powiedziały Mu to samo zdanie: gdybyś tu był, nasz brat by nie umarł. Grecki czasownik oddany jako rozrzewnił się jest znacznie mocniejszy i opisywał też parskanie konia, więc chodzi raczej o wzburzenie niż o łagodne wzruszenie. Inne jest też słowo o płaczu: tłum i Maria zawodzą głośno, a o Jezusie użyto czasownika oznaczającego ciche łzy. Kilka zdań dalej każe odsunąć kamień i woła Łazarza z grobu. Wiedział więc, co się za chwilę stanie, a mimo to najpierw płakał. Bóg, który ma władzę nad śmiercią, nie przeskakuje twojej żałoby.

Są takie imiona, które wciąż trudno ci wymówić. Mija rok albo pięć lat, a przy jakimś zapachu, piosence albo pustym krześle znów ściska cię w gardle. Ludzie szybko podpowiadają: był już stary, jest mu lepiej, czas leczy. Nawet jeśli to prawda, nie trzeba tego słyszeć właśnie teraz. Jezus wiedział, co zrobi za chwilę, a mimo to w drodze do grobu zapłakał. Twój smutek nie jest więc brakiem wiary. Przy grobie wolno płakać, także po wielu latach.

Panie Jezu, płakałeś po śmierci przyjaciela, choć wiedziałeś, co zaraz zrobisz. Znasz imię tej osoby, której mi brakuje. Nie proszę, żeby przestało boleć od razu. Proszę, stań tu ze mną. Dziękuję, że śmierć nie ma u Ciebie ostatniego słowa. Amen.