Rozkaże o tobie swoim aniołom

“Ponieważ PANA, moją ucieczkę i Najwyższego, uczyniłeś swoim mieszkaniem; Nie spotka cię nic złego ani żadna plaga nie zbliży się do twego namiotu. Rozkaże bowiem o tobie swoim aniołom, aby cię strzegli na wszystkich twoich drogach. Na rękach będą cię nosić, byś przypadkiem nie uderzył swojej nogi o kamień.”

— Psalm 91,9-12 (UBG)

Dziś wspominamy trzech archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała. Po hebrajsku ich imiona są całymi zdaniami: któż jak Bóg, moc Boga, Bóg uzdrawia. Te wersety dawna tradycja żydowska nazywała pieśnią przeciw utrapieniom. Śpiewano je nad chorymi i wieczorem przed snem, gdy ludzie bali się ciemności. Wśród zwojów znad Morza Martwego trafiły do zbioru pieśni odpędzających demony. Wieki później te same zdania usłyszał Jezus od kusiciela, postawiony na szczycie świątyni. Józef Flawiusz pisał, że nie dało się stamtąd spojrzeć w dół bez zawrotu głowy. Kusiciel pominął jednak słowa „na wszystkich twoich drogach”. Obietnica dotyczy zwykłej drogi człowieka, a nie skoku z dachu. Opieka Boga nie jest po to, żeby ją sprawdzać.

Prosisz Boga, żeby się wszystkim zajął, a jedną sprawę odkładasz tygodniami. Wiesz o niej, mówisz sobie: jakoś to będzie, i idziesz dalej. Może to badanie, na które nie umawiasz się od roku. A może rachunek, pismo albo rozmowa, której się boisz. Albo po prostu hasło, którego używasz wszędzie od lat. To nie jest zaufanie, tylko liczenie, że znowu się upiecze. Bóg jest przy tobie także dzisiaj, ale Jego opieka to nie zgoda na odkładanie.

Boże, dziękuję, że jesteś blisko mnie i moich bliskich. Jest jedna sprawa, którą odkładam od dawna, chociaż dobrze o niej wiem. Mówię sobie, że jakoś to będzie, i zostawiam ją tak. Dziś chcę zrobić w niej pierwszy krok, nawet bardzo mały. Daj mi odwagę, żeby zacząć jeszcze dzisiaj. Amen.