Zostaw dar przed ołtarzem
“Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie będziesz zabijał, a kto by zabił, podlega sądowi. Lecz ja wam mówię: Każdy, kto się gniewa na swego brata bez przyczyny, podlega sądowi, a kto powie swemu bratu: Raka, podlega Radzie, a kto powie: Głupcze, podlega karze ognia piekielnego. Jeśli więc przyniesiesz swój dar na ołtarz i tam przypomnisz sobie, że twój brat ma coś przeciwko tobie; Zostaw swój dar tam przed ołtarzem, idź i najpierw pojednaj się ze swoim bratem, a potem przyjdź i ofiaruj swój dar.”
— Mateusza 5,21-24 (UBG)
Ofiary nie dało się złożyć w swojej miejscowości. Wolno je było składać tylko w świątyni w Jerozolimie. Z Galilei szło się tam pieszo trzy albo cztery dni. Zwierzę na ofiarę zwykle kupowało się na miejscu: wołu, barana albo parę gołębi dla ubogich. Na święta dziedziniec był pełen pielgrzymów, kupców i zwierząt. Odejście od ołtarza w takiej chwili znaczyło przerwanie czegoś, na co szło się kilka dni. Za gniew wobec brata nie dało się wtedy nikogo postawić przed sądem. Raka to obelga po aramejsku, mniej więcej „pusta głowa”, a Rada to najwyższy sąd żydowski. Nauczyciele powoływali się wtedy na dawniejszych mistrzów, a Jezus mówi od siebie. Zaraz dalej pada rada: dogadaj się z przeciwnikiem w drodze do sądu, zanim trafisz za dług do więzienia. Prorocy mówili już wcześniej, że Bóg woli miłosierdzie od ofiary. Jezus idzie dalej i każe przerwać ofiarę w pół kroku.
Jest ktoś, z kim rozmawiasz dziś krócej i chłodniej niż kiedyś. Może ktoś bliski, a może kolega z pracy albo z klasy. Albo po prostu sąsiad, z którym mijasz się bez słowa. Nie wiadomo już, kto pierwszy się obraził. Ty czekasz, aż ta osoba się odezwie, a ona czeka na ciebie. Da się tak żyć miesiącami i nic z tym nie robić. Jezus każe z tym nie czekać, nawet jeśli to nie ty zacząłeś.
Umów się na tę rozmowę
- 1Jeszcze dziś napisz albo zadzwoń do tej osoby i podaj konkretny dzień i godzinę: „Wiem, że coś jest między nami. Możemy pogadać w sobotę o 11?”. Bez tłumaczenia się i bez szukania winnych.
- 2Jeśli widujesz tę osobę codziennie, powiedz jej to dziś wprost i umówcie się od razu. A jeśli nie masz do niej żadnego kontaktu, powiedz dziś Bogu na głos to jedno zdanie, które chciałbyś jej powiedzieć.
Panie Boże, jest ktoś, z kim rozmawiam dziś krócej i chłodniej niż kiedyś. Czekam, aż ta osoba odezwie się pierwsza, a ona pewnie czeka na mnie. Pomóż mi jeszcze dziś napisać albo zadzwonić i podać dzień oraz godzinę. Nie chcę się przy tym tłumaczyć ani szukać winnych. Nie wiem, co usłyszę, ale chcę zrobić to, co zależy ode mnie. Amen.
Dziś zaproponuję konkretny dzień i godzinę rozmowy komuś, z kim się ostatnio rozmijam.
Dlaczego odejście od ołtarza tyle kosztowało?
Ofiarę wolno było złożyć tylko w świątyni w Jerozolimie. Z Galilei szło się tam pieszo trzy albo cztery dni, a zwierzę kupowało się dopiero na miejscu. Odejście z zatłoczonego dziedzińca znaczyło stracić kupione zwierzę i tydzień drogi w obie strony.
Kto ma zrobić pierwszy krok, jeśli nie wiadomo, kto zawinił?
Ten, komu ta sprawa przyszła właśnie do głowy. Tekst nie rozstrzyga, kto zaczął, i nie każe najpierw ustalić winnego.
Co, jeśli nie mam do tej osoby żadnego kontaktu?
Fragment tego nie rozstrzyga. Dziś twoją częścią jest to, co zależy od ciebie: propozycja z konkretnym dniem i godziną, a gdy kontaktu nie ma, jedno zdanie powiedziane na głos Bogu.