Brał je na ręce

“I przynoszono do niego dzieci, aby ich dotknął, ale uczniowie gromili tych, którzy je przynosili. Gdy Jezus to zobaczył, oburzył się i powiedział do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego. I brał je na ręce, a kładąc na nie ręce, błogosławił je.”

— Marka 10,13-16 (UBG)

Do Jezusa przynoszono dzieci, żeby ich dotknął. Uczniowie gromili tych, którzy je przynosili, czyli ostro ich uciszali i odprawiali. Jezus to zobaczył i oburzył się na własnych uczniów. Kazał przepuścić dzieci i nazwał ich zachowanie zabranianiem. Potem brał je na ręce, kładł na nie ręce i błogosławił. Rozdział wcześniej ci sami uczniowie rozmawiali w drodze, kto z nich jest największy. Jezus postawił wtedy dziecko pośrodku nich i wziął je na ręce. Teraz odsuwali od Niego dzieci, które ktoś przyniósł. Królestwo Boże to życie pod władzą Boga. Przyjąć je jak dziecko znaczy dać się przynieść i podnieść. Zdanie o tym, że ktoś nie wejdzie, mówi o wchodzeniu o własnych siłach. W tej scenie dzieci przynieśli inni, a Jezus je przyjął.

Nikt nie każe ci najpierw uporządkować życia, żeby się pomodlić. Może masz wiadomość, na którą nie odpowiadasz, bo nie masz dobrych nowin. Może siadasz w ostatniej ławce i wychodzisz przed końcem. Jeśli tak u ciebie jest, czekasz na zgodę, którą już masz. Dziś możesz odpisać na tę wiadomość, nie mając nic do pokazania.

Jezu, przychodzę dziś od razu, bez przygotowania. Nie układam wcześniej zdań ani listy spraw. Mówię Ci wprost to, co mam teraz. Dziękuję, że nikogo od siebie nie odprawiasz. Proszę, daj mi dziś cierpliwość do ludzi, którzy mi przerywają.