Jeśli to możliwe

“Wtedy Jezus przyszedł z nimi na miejsce zwane Getsemani i powiedział do uczniów: Siądźcie tu, a ja tymczasem odejdę tam i będę się modlił. A wziąwszy ze sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, zaczął się smucić i odczuwać udrękę. Wtedy Jezus powiedział do nich: Smutna jest moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie ze mną. A odszedłszy trochę dalej, upadł na twarz i modlił się, mówiąc: Mój Ojcze, jeśli to możliwe, niech mnie ominie ten kielich. Jednak niech się stanie nie jak ja chcę, ale jak ty.”

— Mateusza 26,36-39 (UBG)

Jezus prosi, żeby Go to ominęło. Tak brzmi ta modlitwa i Ewangelie tego nie wygładziły. Nie chce tego, co idzie, i mówi to jako pierwsze, przed wszystkim innym. Nie odchodzi też zupełnie sam. Prosi trzech ludzi, żeby zostali blisko. Odpowiedź na tę prośbę brzmi nie, a On i tak idzie dalej.

Bywają modlitwy, po których nic się nie zmienia. Może to już raz się zdarzyło, w sprawie, która była ważna. Ta scena nie tłumaczy, dlaczego kielich został. Pokazuje, że proszenie o oszczędzenie nie jest brakiem wiary, bo On też tak zrobił.

Ojcze, nie chcę tego, co mam przed sobą, i powiem to wprost. Jeśli da się to obejść, zabierz to ode mnie. Jeśli się nie da, nie pozwól mi stanąć wobec tego samemu. Przyślij mi kogoś, kto ze mną posiedzi.